Yabancı bir film izliyorum. Ben filmi kısaca aktarayım, karar sizin.
Anne mutfakta rutin işleriyle uğraşmaktayken tahminen 8-10 yaşlarındaki oğlu mutfağa giriyor. “Anne sana salatalık getirdim” diyor.
Koynundaki salatalıkları mutfak masasının üzerine çıkarırken gözleri sevinçle parıldayıp annesinden bir aferin bekliyor, ama nafile. Annesi umursamaz bir tavırla “Onları nereden aldın?” diye soruyor.
“Bahçeden.”
“Hangi bahçeden?”
“Yoldaki çiftliğin bostanından.”
Annesi umursamaz şekilde işine devam ediyor.
“Sana kim izin verdi onları koparman için?” diyor.
“Hiç kimse, kendim aldım.”
“Ama bu, çalmışsın anlamına geliyor.”
Çocuğun gözündeki parıltı devam ederken “Hayır, çalmadım” diyor, “Arkadaşımla bostanın yanından geçiyorduk. Bir de baktık salatalıklar var. Ve onları koparıp koynumuza, ceplerimize doldurduk.”
Annesi çocuğa doğru yürüyüp “Bekle bekle, boşaltma onları.” diyor. Çocuk “Neden?”diye soruyor. Annesi: “Çünkü onları geri götüreceksin.”
Çocuğun koynuna geri doldurup kapıya doğru itiyor.
Çocuk kararsız: “Onları nereye götüreceğim? Zaten bostanda onlardan çokça var. Bunlar büyüyemez ki…” Annesi: “Aldığın yere geri götüreceksin. Hiçbir şey olmaz.”
Çocuk: “Anladımm..Ben onları atayım bari.”
Annesi, “Atarmışsın?..Onları sen ekip yetiştirmedin ki atasın. Buna hakkın yok!!”diyerek oğlunu kapıdan dışarıya çıkarıyor. Kapı kapanıyor. Evin küçük kızı da bu olanı biteni izleyip abisine yapılan bu muameleden dolayı hıçkırarak ağlamaya başlıyor. Annesi ona sarılıp kucaklıyor. Annede bir milim esneme yok.
Kapının önündeki oğlan gidip gitmemekte kararsız ve gözlerinde endişeyle karışık korku hissediliyor. Kapıya yüklenip “Anne anne!!” diye bağırarak kapıyı açıyor.
“Orada bir dede var.O bize ıslık çaldı ve biz de kaçtık. Annesi “Görüyorsun ya sizi yakalasaydı?..”
Çocuğun yüzünde muzip gülümseme dolaşıyor, “O yaşlı bir dedeydi. Bize yetişemezdi ki yakalasın” diyerek annesinden yumuşayıp kabullenme bekliyor.
Annesi “Vicdansız, o dede o salatalıklardan sorumlu. Bu salatalıkların eksik olduğunu öğrenince o bahçenin sahipleri o zavallı dedeyi suçlayacaklar!” diye daha sert bir tavır sergiliyor. Yere düşen bir salatalığı da çocuğun koynuna sokup “Hadi git, hadi git!!” deyip kapının önüne koyuyor.
Kapının önünde çocuk karasız bekliyor ve tekrar ağlayarak kapıya yüklenip açıyor. Yalvaran bir eda ile “Anne o dedenin tüfeği var. Ateş sedip beni öldürecek!!” diyor.
Annesinden hiç beklenmedik bir cevap alıyor: “Olsun!!! Hırsız bir oğlum olacağına hiç olmasın daha iyi.”
Film devam ediyor. Çocuk salatalıkları yaşlı dedeye götürüp teslim ediyor. Dede “Bu çok kötü bir şey.Bir daha yapma “diyor…Çocuk salatalıkları masanın üzerindeki sandığa koyuyor.
Demek ki dürüst ve ahlâklı nesiller böyle annelerle yetişiyor. Ağaç yaşken eğilir diye boşa denmemiş.
Bizde kaç anne bu davranışı sergileyebilir? Bu anne gibi “Hırsız bir oğlum olacağına hiç olmasın daha iyi” diyebilir? Kaç yaşlı dede bu çocuğa en azından bir tokat atmaz? “Bu çok kötü, bir daha yapma “deyip de onu gönderir.
Geçenlerde bir anne “okullarımızda öğretmenlerimiz yetersiz. Çocuklarımıza iyi bir eğitim aldıramıyoruz..” diyerek nutuk atıyor. Sanki kendisi çok yeterli bir anneymiş gibi. Filmdeki anneyle bu anneyi kıyasladım. Filmdeki annenin kesip çöpe attığı tırnak olabilir mi bu nutuk atan anne?
Aslında kendi yetersizliğini ifşa ediyordu da bihaberdi zavallı. Ailede terbiye, sınır, saygı gibi değerlerden habersiz yetiştirilmiş senin zıpırına öğretmen ne yapsın?
Şunu unutmamak gerekir ki çocuk sözle değil gözle eğitilir. Yani ona nasihat yerine davranışlarınızla birşeyler öğretirseniz çocuk öğrenir. Kendi yapmadığınız bir şeyi çocuğunuzdan nasıl istersiniz.
Polonya’nın başkenti Varşova’nın ortasında kocaman kocaman parklar var.Bu parklarda göllerin kenarına anneler 3-4 yaşlarındaki çocuklarını getirip yaban ördeklerine yiyecek birşeyler attırıyorlar. Özellikle kendileri atmıyor, çocuklarına attırıyorlar. Böylece çocukta hem doğa sevgisi, hem merhamet duygusu gelişiyor.
Sincaplar kocaman ağaçlardan inip o çocukların avucundaki fındık fıstıkları alınca çocuk nasıl mutlu oluyor anlatamam.
Ayrıca çocukların sportif aktivite yapacakları bir kum havuz yapılmış. Yani mini bir stadyum gibi. Çevresinde ebeveynler oturuyor. Ebeveyn çocuğun aktivitesine katılamıyor. Mesela salıncakta sallayamıyor. Kaydırağın altında bekleyemiyor. Tırmanma halatına tırmanmasına yardım edemiyor. Sadece çocuğunu izleyebiliyor. Anladım ki çocuklarda özgüven ancak böyle geliştirilebilir. Çocuk düşüyor hemen annesi kum havuzuna atlamıyor mesela. Belki dizi yüzülüyor. Ama ebeveyni asla müdahale etmiyor.
Yani demem o ki hasbelkader yerel yöneticilerimizden duyarlı, liyakat sahibi birileri bu yazımı okur da bu adam ne diyor diye bizi kaale alıp böyle bir proje yapmaya girişir. Böylece geleceğin özgüveni yüksek nesillerini yetiştirmekte katkısı olur.
Ya da annelik neymiş bunu öğrenen ve “hırsız bir oğlum olacağına hiç olamasın daha iyi” diyebilen annelerimiz olur.
Çocuğun eğitimi okuldan çok önce ailede başlar…Bu sözümü kulağınıza küpe diye takın değerli anneler… Saygılarımla…