Bazen bir söz, bir bakış, bir şiir, bir şarkı, bir nağme her şeyi değiştirir, dünyaya bakış açımızı başkalaştırır. Aslında dünya da bizler de aynıyız. Yalnızca duyduğumuz sözler bizleri etkiler, bir hoşluk yaratır, bizlerle diğer insanlar arasında.
Günaydın, merhaba, teşekkür ederim, bugün çok güzelsiniz, farklı bir enerjiniz var...
İnsan böyle nezaket cümleleriyle karşılaşınca, aynı nezaketle karşılık vermeye çalışır.
Sözler Bekir Mutlu’ya, bestesi Erdoğan Berker’e ait Nihavent şarkı ile güne başlayalım:
1--Bir ilkbahar sabahı güneşle uyandın mı hiç?
Çılgın gibi koşarak kırlara uzandın mı hiç?
Bir his dolup içine uçuyorum sandın mı hiç?
Geçen günlere yazık etmişsin gönül sen,
Öyleyse hiç sevmemiş, sevilmemişsin gönül sen!
2--Sasani Hükümdarı Nuşirevan’ın veziri Büzürcmihr de şöyle söylenmiş insanlara…
Deneyimli, yaşlı yetişkin insan, / Düşünmeli sözüne başlamadan,
Sen de düşünmeden söze girişme, / Zararı yok geç olsun, iyi söyle,
İyi düşün sonra çıkar sesini / Azarlamasınlar “kes” diye seni,
İnsan niçin daha üstün hayvandan? / Çünkü insan konuşuyor da ondan…
3—Halk ozanı Karacaoğlan yıllardır unutamadığım şu sözlerle insanoğlunu sorgulamış:
Karacaoğlan der ki, bakın olana? / Ömrümün yarısı gitti talana,
Sual eylen bizden evvel gelene / Kim var imiş, biz burada yoğ iken?
4—Dünyaca meşhur halk filozofu Yunus Emre üstadımız da hayatı şöyle yorumlamış:
Sular hep aktı geçti, / Kurudu vakti geçti,
Nice Şah, nice Sultan tahtı bıraktı geçti,
Dünya bir penceredir, / Her gelen baktı geçti…
5—Merzifon’lu Sıtkı Baba da (Aşık Pervane) bir başka felsefeyle bizlere ders veriyor:
Ben Adem’den evvel çok geldim, gittim / Yağmur olup yağdım, ot olup bittim,
Bülbül olup Firdevs bağında öttüm, / Bir zaman gül için hârâ düş oldum…
6—Hele sıra dışı Harâbi denen bir adem var ki, Vahdetname’sinde şöyle seslenir:
Daha Allah ile cihan yok iken, / Biz anı var edip ilan eyledik,
Hakk’a layık hiçbir mekan yok iken / Hanemize aldık mihman eyledik..
7—Sefil Selimi (Ahmet Günbulut) adlı bir bilgenin sözleri de tüylerimi diken diken eder.
Vardım ileriye, döndüm geriye, / Ben de şaştım sarındığım deriye,
Kendime rastladım, varsam nereye, / Evvel, ahir, sonlu sonsuz benimdir…
8—Asumanda bu güzel sözleri duyan Rubainin Babası Ömer Hayyam aşka gelerek;
Beni özene bezene yaratan kim, sen? / Ne yapacağımı da yazmışsın önceden,
Demek ki, günahı da işleten sensin bana, / Öyleyse nedir o cennet cehennem?
9—Şimdi söz, insan ruhunu bir başka tarif eden Trabzon’lu Çedikci Süleyman’da…
Arşı âlâdan inip âlemi menhusa geçer, / Arzı fanide beni Adem’de mahpusa geçer,
Öyle bir nuru ilâhidir ki karar eyleyemez / Eski fanustan çıkıp yeni fanusa geçer….
10—Sıra, asumana, zamana ve mekâna sığmayan müthiş filozof Seyit Nesimi’de…
Bende sığar iki cihan ben bu cihana sığmazam,
Gevher-i lâ mekân benem, kevn ü mekâna sığmazam…
(İki cihan içime sığmış ben bu dünyaya sığmam. Mekân dışı, mekân üstü bir cevher bende iken yine de varlığa ve mekâna sığmam )
Hallac-ı Mansur’un Enel Hak (Ben Hak’kım, Hakk’ın bir parçasıyım ) dediği için öldürülmesi Nesimi’nin Şeriata karşı geldi diyerek derisi yüzülerek katledilmesi yılardır içimi yaktığı için acımı şu dörtlüğümle dile getirmeye çalıştım:
Ne zaman Nesimi aklıma gelse, / Yüzülmüş tenine deri olurum,
Hallaç gibi çıkıp Enel Hak dese / Aklımı şaşırıp deli olurum… (Mehmet Özata)
11—Bir zamanlar şu dörtlüğümle hayatı ve yaşamı şöyle yorumlamaya çalışmıştım:
Ezelden gelir ebede giderim, / Bir garip yolcuyum kime ne derim?
Zaman ötesine geçer dururum, / Aklımı başımda zor zaptederim. (Mehmet Özata)