Biz fakirleri doyuramadığımız için değil, bir kısım zenginleri doyuramadığımız için maalesef bu durumlara düştük.
Fakir insanın hayalinin bir sınırı vardır. Mesela bir porsiyon, bilemedin birbuçuk porsiyon döner ısmarlayın. Bulmuşken lokantadaki dönerin tamamını mideye indirmek hiçbir fakirin aklının ucundan bile geçmez. Ama o tip bir zengine verin, verdikçe “daha da verin” der.
Usta oyuncu Şener Şen’in Yol Ayrımı filmini izlemişsinizdir. İzlemediyseniz izlemenizi tavsiye ederim. Orada da göreceksiniz. Bir aile haksız yere bir ailenin sonunu getirip imparatorluk kuruyor. Holdingin tepesinde Mazhar Bey var ( Şener Şen). Acımasız, işçilerinin taleplerine aldırmayan, şirketini büyütmekten başka hiçbir düşüncesi olmayan bir adam.
Protesto için bir tekstil makinasını tahrip eden, engelli ve hastanede bakıma muhtaç bir çocuğu olan kadını işten atar. Ona destek çıkanları da kapının önüne koyar.
Bir gün ölümcül bir trafik kazası geçirir. Hayata geri dönünce radikal bir karar alır. Şirketin kendi hakkı olan yüzde altmışını işçilere dağıtmak ister. Geri kalan aile fertlerine annesi, oğlu, kızı ve karısına da yüzde kırkı kalacaktır. Onlara der ki “bu hisseniz sizin yedi göbek sülalenize yeter de artar bile.”
Aile buna razı olmaz. Sahte raporla onu akıl hastanesine kapatıp kararından vazgeçirmeye çalışırlar.
Filmden çıkarılacak o kadar çok dersler var ki anlatmak yetmez izleyip görmenizi tavsiye ederim. Beni en çok etkileyen replik Mazhar’ın karısına “Biz hiç aşık olmadık ki. Biz bir projeydik. Biz servet dışarı gitmesin diye evlendirildik.” demesi olmuştu.
Kendi kendime dedim ki: “Bu tip zenginler ne zaman biriktirmekten vazgeçip paylaşmayı öğrenecekler? Bunlar ne zaman doyacaklar?”
“Sen söylersin söz içinde sözün var/Çalarsın çırparsın oğlun kızın var/Şu dünyada üç beş arşın bezin var/Tüm bedesten senin olsa ne fayda” demiş usta ozan Kul Himmet.
İki dakika bunu düşün. Dünya malı dünyada kalıyor. Kefenin cebi yok.
Gerçekten de bazı zenginleri doyurmak mümkün değil. Yaban hayatında aslanı düşünün. Bir ava kilitlenip onu yakalar ve karnı doyunca acıkana kadar iki metre yakınındaki bir impalaya saldırmaz. Şunu da avlayıp yarın yerim demez. Yarın acıkınca tekrar avlanmak için elinden ne geliyorsa yapmaya çalışır.
Toplumumuzda maalesef yüksek düzeyde bir ahlâk erozyonu yaşanmakta. Herkes kısa yoldan haketmediği bir zenginliğe kavuşmanın peşinden koşmakta.
Amerika’da Newyork’ta bir bankaya girmiş ve en yaşlıları çalışan personele bağırmış: “Kıpırdamayın! Bu bir soygundur! Para devletin, hayatınız ise sizindir. Sessizce yere yatın!”
Buna, anlık akılla ikna denir.
Soyguncular veznelerdeki paraları torbalara doldurunca üniversite mezunu en genç olanı, ilkokul mezunu olan en yaşlı liderlerine “Patron çaldığımız kaç para sayalım” demiş. Liderleri ona demiş ki: “Bu çok para, saymamız mümkün değil. Yarın haberlerden ne kadar olduğunu öğreniriz.”
Buna tecrübe denir.
Soyguncular bankadan çıktıktan sonra banka müdürü yardımcısına “Derhal polisi ara ve soyulduğumuzu bildir.” demiş. Yardımcısı ona “Acele etmeyin müdürüm. On milyon dolar da kendimize alıp saklayalım. Daha önce zimmetimize geçirdiğimiz yetmiş milyon doları da ekleyip bildirelim.” demiş.
Buna akışına yüzmek ve durumu lehine çevirmek denir.
Banka müdürü “Hay aklınla bin yaşa. Keşke her ay böyle bir soygun olsa.” demiş.
Buna çok ileri gitmek denir.
Ertesi gün haber ajansları bankadan yüz milyon dolar çalındığını ve soyguncuların sırra kadem bastıklarını, bir türlü izlerine bile rastlanamadığını bildirmişler.
Soyguncular paraları defalarca saymışlar ama hep yirmi milyon dolar çıkıyormuş. Buna çok sinirlenmişler. Onlar öldürülmeyi göze alarak soygun yapıp yirmi milyon kaldırırken, banka müdürü ve yardımcısı suya sabuna dokunmadan seksen milyonu cebe indirmişler.
Hırsız deyince aklımıza yankesiciler, onun bunun cebinden cüzdan araklayanlar ya da kadınların takılarını çaktırmadan cebellezi yapanlar veya bir yeri kundaklayıp yükte hafif pahada ağır olan ne varsa alıp götürenler gelir. Ama bu kravatlı hırsızlar kimsenin aklının ucundan dahi geçmez.
Oysa son bu fon soyguncuları bize öğretti ki hırsızların kravatlı olanları da oluyormuş. Hem de deveyi havuduyla yutarlarmış.
Devletin tepesindeki deve dişi gibi kravatlı adamlar bu fakir fukaranın dişinden tırnağından artırdığı paraları cebe indirirken hiç mi vicdanları sızlamadı?
Kamuoyunun önüne 160 milyon koyup 2 milyar kaldıranı attılar .Milletin gazını almak için de o hanımefendiyi cezaevine koydular(!!!)
Ama turpun büyüğü heybedeymiş meğerse. Bu vurguna karışanların listesi bile açıklanamadığına göre…