Ülkemizde yüz binlerce yurttaşın birikimi tehlikeye düşmüş, milyarlarca liralık olağanüstü kazanç ortaya çıkmışsa artık konu sadece bir finans skandalı değildir. Bu, devletin denetim gücünün, hukukun tarafsızlığının ve siyasal sorumluluğun sınandığı bir konudur.
Fon skandalında ortaya çıkan rakamlar ürkütücüdür. Yüz binlerce yatırımcının mağdur olduğu, 214 kişi ve kuruluşun olağanüstü kazançlar elde ettiği açıklanmıştır. Kamuoyunun bilmek istediği sadece rakamlar değildir. Bu kazançları kimler, hangi ilişkiler ve hangi bilgiler sayesinde elde etmiştir?
Yanıtı aranan ve verilmeyen temel soru budur.
Kamuoyunun beklediği listenin açıklanmaması, kuşkuları daha da artırıyor. Diğer yandan tartışmalara iktidar çevrelerinden isimlerin de karışması, konunun siyasal boyutunu ağırlaştırıyor. Burada kimseyi peşinen suçlu ilan etmek niyetinde değiliz. Hukuk devletinde masumiyet karinesi ve lekelenmeme hakkı elbette korunmalıdır. Ne var ki bu ilkeler, kamu yararını ilgilendiren bir soruşturmanın üzerini örtme gerekçesi olmamalıdır.
Masumiyet karinesi hesap sorulmasını engellemez; lekelenmeme hakkı da kamuoyunun karanlıkta bırakılmasına gerekçe olamaz.
Hükümetin mağdur yatırımcılara ödeme yapılmasını sağlayan düzenlemeleri ve başlatılan geri ödeme süreci önemlidir. Ne var ki mağdurun parasını geri alması ile, skandalın aydınlatılması aynı şey değildir. Yurttaşın birikimini kimlerin, nasıl ve hangi denetim boşluklarından yararlanarak kayba uğrattığını bilme hakkı vardır.
Dahası, bir kurum yöneticisinin görevinden ayrılması, o kurumun denetim sorumluluğunu ortadan kaldırmaz. Asıl soru, denetim mekanizmalarının neden zamanında işlemediği ve sorumluluğun hangi makamlara kadar uzandığıdır.
Meclis'in görevi de yalnızca hükümetin getirdiği düzenlemeleri onaylamak değildir. Böylesine büyük bir olayda bağımsız bir araştırma ve etkili denetim mekanizması işletilmelidir. Siyasi çoğunluk, denetimden kaçmanın değil, hesap vermenin aracı olmalıdır.
Bahçeli'nin olayı “organize haram” olarak değerlendirmesi sorunun ağırlığını ortaya koyuyor. Oysa sözü söylemek başka, gereğini yapmak daha başkadır. “Ucu kime dokunursa dokunsun” güvencesinin gerçek karşılığı, isimlerin ve ilişkilerin hukuk içinde aydınlatılmasıdır.
Devlet yönetmek, yalnızca iyi günde başarıya sahip çıkmak değildir. Kötü günde de sorumluluğu üstlenmektir. Denetim görevini yerine getiremeyenler hesap vermeden, kamuoyunun soruları yanıtlanmadan ve siyasal nüfuz iddiaları aydınlatılmadan bu dosyanın kapandığı söylenemez.
Zira konu sadece milyarlarca liranın kimler tarafından kazanıldığı değildir. Konu, yurttaşın birikimini korumakla yükümlü kurumların kimin çıkarını koruduğudur.
Liste açıklanmıyorsa kuşku büyür. Kuşku büyüyorsa güven aşınır. Gerçeği açıklamak iktidarı zayıflatmaz. Gerçeği saklamak devlete duyulan güveni zayıflatır.