İktidarın yıpranması, ülkenin değiştiği anlamına gelmez. Yönetemeyenler kadar, yönetme iddiasında olup topluma güven veremeyenler de değişimin önünde engeldir. Siyasetin büyük yanılgısı, iktidarın yanlışlarıyla kendiliğinden sona ereceğini sanmaktır.

Türkiye'nin sorunu sadece iktidarın yanlışları değildir. Sorun, kamu kaynaklarının kullanılışından hukukun işleyişine, ekonomik ayrıcalıklardan devlet yönetimine kadar uzanan bir düzen sorunudur. Yolsuzluk iddialarını birkaç kişinin kusuruna indirgemek, o ilişkileri besleyen siyasal ve ekonomik yapıyı görünmez kılar. Kişiler değişir, düzen yerinde kalırsa aynı sorunlar başka adlarla yeniden karşımıza çıkar.

Cumhuriyet, devleti bir zümrenin mülkü olmaktan çıkarıp yurttaşın ortak iradesine teslim etti. Oysa bugün tartışılması gereken, kimin iktidarda olduğu değil, devletin kimin adına ve hangi kurallarla yönetildiğidir. Kamu kaynakları ayrıcalıklı çevrelerin kazanç kapısına, hukuk güç sahiplerinin koruma kalkanına dönüşüyorsa konu birkaç yanlış kararın çok ötesindedir.

Ekonomik çöküşün bedeli, açıklanan rakamlardan çok daha ağırdır. İşsiz gençler, geçim derdindeki emekliler, emeğinin karşılığını alamayan çalışanlar ve geleceğe güvenini yitiren yurttaşlar bu düzenin gerçek bilançosudur. Ülkenin zenginliği, belli çevrelerin servet artışıyla değil, toplumun refahıyla ölçülür.

İktidarın yanlışlarını sıralamak, muhalefet etmek için yetersizdir. Muhalefetin de kendi sınavıyla yüzleşmesi gerekir. Toplumun öfkesini seçim gününe kadar bekletmek, siyasal sorumluluk değildir. İktidarı eleştirmek başka, ülkeyi yönetebilecek bir seçenek ortaya koymak başkadır. Zira ülkeyi yönetmeye talip olmakla, onu yönetebilecek hazırlığa sahip olmak aynı şey değildir.

Muhalefet, gündemini iktidarın hamlelerine göre belirlediği sürece kendi siyasetini belirleyemez. Her tartışmanın peşinden sürüklenmek, her operasyonun savunmasına çekilmek, ülkenin temel konularını ikinci plana iter. Oysa yurttaşın beklentisi itirazın ötesinde, hukukta eşitlik, ekonomide adalet, eğitimde bilim, yönetimde liyakat ve kamuda hesap verebilirliktir. Bunları gerçekleştirecek siyasal irade, günlük tepkilerle olmaz, ilkeli ve sürekli bir uğraşla olur.

İlkelerden ödün vermeden büyüme olanağı vardır. Farklı toplumsal kesimleri ortak demokratik zeminde buluşturmak başka, bu uğurda kendi siyasal kimliğinden ödün vermek başkadır. Cumhuriyetçilik, laiklik, özgürlük ve sosyal adalet bir seçim döneminin kullanışlı söylemleri yerine, ortak yaşamın temel güvenceleri olmalıdır.

Biliyoruz ki: Sandık demokrasinin başlangıcı değil, vazgeçilmez araçlarından biridir. Demokrasi, seçimler arasındaki dönemde de yurttaşın söz sahibi olması, iktidarın denetlenmesi ve hukukun herkese eşit uygulanmasıdır.

İktidarın sonunu kendi yanlışları hazırlayabilir, fakat ülkenin geleceğini toplumun örgütlü iradesi ve siyasal sorumluluğu belirler. Değişim, birilerinin gitmesini beklemek değildir. Nasıl bir ülke kurulacağı konusunda ısrar etmek ve bu hedefi gerçekleştirecek iradeyi ortaya koymaktır.

Zira değişim, ancak ısrar ve iradeyle olur.