Ekranlara bakıyoruz, pırıl pırıl hayatlar görüyoruz.

Güzel evler, güzel arabalar, alkışlar, ödüller...

Ama o parıltılı ekranın arkasında ne var, biliyor muyuz?

Nurgül Yeşilçay anlattı, içim burkuldu.

Meğer bugün Türkiye'nin en sevilen oyuncularından biri olan Nurgül Yeşilçay, bu zirveye hiç de kolay gelmemiş.

Ailesi oyuncu olmasını istememiş. "Maddi destek vermeyiz" demişler. Genç Nurgül, hayalinden vazgeçmek yerine evden kaçmayı göze almış.

Eskişehir'de yetenek sınavını kazanmış, ama okula kayıt yaptıracak tek kuruşu yokmuş. O çaresizlikle İzmir Belediyesi'nin kapısını çalmış. Okul harcı belediye tarafından karşılanınca eğitimine tutunabilmiş.

Kalacak yeri yokmuş. Öğrencilik yıllarını başkalarının evinde, kendi deyimiyle "sığıntı gibi" kalarak tamamlamış.

Düşünün... Bugün milyonların hayran olduğu kadın, bir zamanlar başkasının evinde sığıntı gibi kalmış.

Ama hikâyenin en şaşırtıcı yanı ne biliyor musunuz?

O kadar fedakârlığa rağmen ilk yıl tiyatrodan hiç hoşlanmamış. Ta ki ikinci yıl sahneye çıkıp, "Ne kadar zevkli bir şey bu" diyene kadar.

İşte o an, Türkiye unutulmaz bir yetenek kazanmış.

Şimdi soruyorum size:

Kaçımız, ailesi "hayır" deyince hayalinden vazgeçiyor? Kaçımız, cebinde para yok diye kapı kapı dolaşmayı göze alıyor? Kaçımız, başkasının evinde sığıntı gibi kalmayı gururuna yedirebiliyor?

Nurgül Yeşilçay'ın hikâyesi, bir oyuncunun hikâyesi değil aslında. Bu, bu ülkenin gariban çocuklarının hikâyesi.

Anadolu'nun her yerinde, cebinde parası olmayan ama yüreğinde hayali olan binlerce genç var. Kimi öğretmen olmak istiyor, kimi doktor, kimi oyuncu, kimi futbolcu...

Onlara "yapamazsın" diyen çok. "Boş hayal" diyen çok. "Paran mı var?" diyen çok.

Ama Nurgül Yeşilçay gibi, "yapacağım" diyen kaç kişi var?

Bu yazıyı özellikle gençler okusun istiyorum.

Hayal kurmak bedava. Ama hayalin peşinden koşmak bedava değil. Bazen evden kaçmayı, bazen sığıntı kalmayı, bazen aç kalmayı göze alacaksın.

Ve bir gün, o sahneye çıktığında, "İyi ki vazgeçmemişim" diyeceksin.

Nurgül Yeşilçay bugün zirvede. Ama o zirveye asansörle çıkmadı. Dişiyle, tırnağıyla, gözyaşıyla kazıyarak çıktı.

O yüzden ekranlarda onu görünce sadece güzelliğini, oyunculuğunu görmeyin. Arkasındaki o sığıntı kızı da görün.

Çünkü Türkiye'yi güzelleştiren, o pırıltılı hayatlar değil, o karanlık günlerden çıkmayı başaranlardır.