Yazarlar ve sanatçılar, hayatın rutin akışını kıran birer düşünce değiştiricidir; onlar, herkesin baktığı ama kimsenin göremediğini fark eden istisnai insanlardır.
Bu akıl şehre rehberlik ettiğinde, sokaklar sadece betonla değil, vizyonla örülür. Nitekim yazarların ve sanatçıların beslediği bir kültür, Çorum’u köklerindeki tarihî mirasıyla buluşturur ve yeni dünyanın dinamiklerine taşır.
Ancak ne yazık ki küçük siyasi hesapların sığ sularında boğuluyoruz. Sokağın okumayan, üretmeyen, yalnızca kitlesel duyguları manipüle eden aktörlerine alan açılıyor. Zamanı boş bir kasnak gibi boşa çevirenleri geride bırakıp oyunu değiştirmek, arkadan gelen nesle ufuk açmak zorundayız. Aksi takdirde, çağın zihniyeti içinde hak ettiğimiz yerde değil, gerilerde kalmaya mahkûm oluruz. Şehrin geleceğini sessizliğe kurban edemeyiz.
Gelin görün ki yöneticiler; vizyonu ve zekâsı olağanın üzerinde olanlara yönelmek yerine, gün boyu cami avlusunda tespih çekip insanlık için hiçbir şey üretmeyen, hayra ve birliğe dair fikri olmayan kalabalıkların sayısal çokluğuna aldanıyor. Oysa yazan, çizen ve üretenler; siyasetçilerin fark edemediği kör noktaları aydınlatır. En katı tutuculuğu dahi tek bir sözle, tek bir fikirle aşabilecek kudret onlardadır. Peki, bu yol onlara neden açılmaz? Çünkü cehaletin derinliğine değil, kalabalıkların sayısal çokluğuna hürmet edilir de ondan.
Şehrin direksiyonu düşünenlerden alındığı günden beri geleceğe topallayarak yürüyoruz.
Eğer bir şehrin şehremini olsaydım üç aylığına bile olsa; bu kenti yazarların, sanatçıların ve tiyatrocuların yaratıcılığına teslim eder, sokaklarını onların düşünce haritasıyla yeniden kurardım. Çorum’u dünyaya taşıyacak, bin yıllık Hitit Güneşi’ni yeniden parlatacak devasa bir potansiyel ellerimizin arasından kayıp giderken, bu cevheri yedek kulübesinde oturtmak hangi akla sığar?
Bu, sadece istisnai değerlerin israfı değil; günlük popülizmin ve sıradanlığın batağında bile istifade edemeden boğulmaktır.
