İzmir’de kurulu bir demir-çelik fabrikası. Uzun yıllardır ağır sanayide hizmet veren, bünyesinde çok işçi çalıştıran bir kurum.
Bu fabrikada işçi sağlığı ve iş güvenliğine ilişkin olumlu şeyler söylemek mümkün değil. Son 20 yıl içinde en az 17 kişinin öldüğünü duyurdu basın. Fabrikadaki bütün ölümlerin soruşturulmasında HABAŞ %70 oranında kusurlu bulundu. Bu oranda sorumluluğu olan fabrikanın işletilmeye devam etmesi kuşkuludur. Görülen iş güvenliği eksiklikleri yerine getirilmeden işletilmesine izin verilmemeliydi. Denetim görevinin de ne derece yerine getirildiği soru işaretleri barındırıyor. Belli ki fabrika patronunun iş güvenliği önlemlerini almadan işletmeye devam etmesine göz yumulmuş ve arka arkaya iş cinayetleri işlenmiş.
Fabrikada atlama, yüksekten düşme, işçinin üzerine ağır bir şey düşmesi gibi nedenlerle sürekli işçi can vermektedir.
Son bir haftada 3 ölümlü kaza yaşanmış, buna kaza demek pek doğru değil. Düpedüz cinayet! Patronun kâr hırsı işçi canından önce geliyor. Fabrika durmasın, kâr devam etsin, kaç işçinin öldüğü/öleceği umurunda olmasın! Bu insanlık dışı anlayış ne yazık ki sürüyor.
Dün, yeni bir patlama sonucunda 18 işçinin öldüğü 4 işçinin ise kaybolduğu haberiyle sarsıldı ülke. Patronunun korunduğu açık olan bu fabrika böylesi güvenlik sorunlarını barındırırken çalışmaya devam edecek mi? Öyle ise, bu yeni cinayetlere kapı aralamak anlamına gelir.
Patlamanın arkasından Cumhuriyet Başsavcılığı soruşturma başlatırken yaralıların taşındığı Aliağa Devlet Hastanesi önünde basın açıklaması yapmak isteyen İşçi Birliği sözcüleri polis tarafından tutuklanmış ve patlama hakkında yayın yasağı getirilmiştir.
Patlamada ölen işçi aileleri devletin koruması altına alınmalı, ailelerin bakım masrafları fabrika patronları tarafından ödenmeli, yaşama hakları güvence altında tutulmalıdır. Aksi halde bu insanların tek gelir kaynağı da kesilmiş, aileler sokağa atılmış olacaklar.
Patlamanın nedenleri araştırılmalı, iş güvenliği denetimi eksiksiz yapılmalı, kusurlu olduğu görülen kamu denetçileri dahil tüm sorumlular yargı önüne çıkarılmalıdır.
Sorun işçi haklarının güvence altına alınmaması, iş güvenliğinin sağlanmaması ve önlem almamada ısrar edilmesidir ve bu anlayış çalışma koşullarını ağırlaştırıyor.
İşçi yaşamı patronların kâr hırsına feda edilmemelidir.
