60’lı, 70’li yıllar çocukluk, gençlik yıllarımızdı. Oturduğumuz mahallelerin kahramanları vardı. Bunlar hemen her mahallelinin yaşamına dokunan insanlardı.

En başta mahalle bakkalı. Mahalleli için bakkal, evin kileri gibiydi. Ne alınacaksa alınır, parası varsa ödenir, yoksa “Yaz deftere!” denilerek çıkılırdı kapısından. Bakkal amca, mahalleli için bir derin dereydi. Dertli olan gelir derdini dökerdi. Güvenilir insanlardı. Çocukla çocuk, gençle genç, yaşlı ile yaşlıydı. Mahallelinin kahramanıydı

Mahallenin gece bekçisi de herkes tarafından tanınır, sevilirdi. Bekçi düdüğünün sesi bile güvenli bir yerde yaşadığımıza inandırırdı bizi. Kavgacıları ayırır, hırsızları kovalardı. Mahallede suç işleyen birine karşı silah kullandığı duyulmamıştı, görülmemişti. Hep o düdük sesi uzaklaştırırdı kötülüğü yakınımızdan.

Mahallemizin kahramanlarından biri de postacıydı. Onlar için şarkı söyleyen bir Türkiye korosu bile vardı:

“Bak postacı geliyor

Selam veriyor

Herkes ona bakıyor

Merak ediyor.

(...)”

Mahallemizin postacısı hep aynı insandı. Saygılı insandı. Hemen her evin kapı tokmağında parmak izi vardı.

Bir de karga sürüsü vardı mahallemizde. Sokakları doldururdu sesleri, çocuklar!

O sokakla bu sokak maç yapardı. O mahalle ile bu mahalle savaşa tutuşurdu. Dünyanın her yerinde böyleydi bu. Onları anlatan en güzel roman Pal Sokağı Çocukları’dır. *

Çocukların oyun oynama hakları vardı. Okul bahçelerinde başlayan oyunlar sokaklara taşardı. Gözü kapıda olurdu meraklı annelerin. Sokaklar en güvenilir oyun alanlarıydı.

Tereyağdan kıl çeker gibi çektiler çocukları sokaklardan. Kendi içlerine kapandı çocuklar. Cep telefonu, tablet, bilgisayar verildi ellerine. Dönülmez yolculuğa çıktılar.

Mahalle bakkalının yerini üç harfli marketler aldı. Bakkal defteri devri kapandı.

Halk naçar!

Nasrettin Hoca’nın şakadan da olsa çocuklara söylediği söz, bugün şaka olsun diye söylenmiyor, bir acı söz olarak söyleniyor:

“Parayı veren düdüğü çalar.”

Bekçiler, postacılar hükümetlerin “tasarruf tedbirleri"nin kurbanı oldular.

Suyu çekilen derelere döndü sokaklar.

Mahalle bakkalı yok.

Mahalle bekçisi yok.

Postacı yok.

Çocuk sesleri de yok.

Üniversite diploması sahte olanların üniversite arkadaşları olmadığı gibi, on yıl sonra sorduğumuzda çocukluk arkadaşları olmayacak gençliğin, yaşlı kuşağın..