Hayat bir hediyedir…
Bize her sabah yeniden sunulan, bazen sevinçle bazen hüzünle yoğrulan eşsiz bir armağan. Bu armağanın gerçek değeri ise sahip olduklarımızda değil; yüreğimize dokunan insanlarda saklıdır. Çünkü insan, sevgisiz büyüyemez, paylaşmadan çoğalamaz ve yalnız başına tamamlanamaz. İşte bu yüzden aile bir hediyedir, dostlar bir hediyedir ve sevgiyle kurulan her bağ hayatın en kıymetli hazinesidir.
Aile, insanın ilk limanıdır. Dünyaya gözlerimizi açtığımız andan itibaren bizi koşulsuzca kabul eden, düşsek de elimizden tutan, sessizliğimizi bile anlayan insanlardır ailemiz. Çocukken fark etmediğimiz birçok fedakârlığın anlamını büyüdükçe kavrarız. Bir annenin uykusuz gecelerinde saklı sevgiyi, bir babanın sessiz mücadelesindeki emeği yıllar sonra daha derinden hissederiz. Çünkü aile; sadece aynı soyadı taşımak değil, birbirinin yükünü kalpte taşımaktır.
Hayat ilerledikçe insanın yoluna dostluklar çıkar. Ve gerçek dostluk da tıpkı aile gibi ruhu besleyen bir armağandır. Bazen bir dost, en karanlık anımızda yanan küçük bir ışık olur. Bazen tek bir cümlesiyle içimizdeki umudu yeniden büyütür. Gerçek dostluk çıkarla değil, samimiyetle kurulur. Zor zamanlarda yanımızda kalan, sevincimizi içtenlikle paylaşan, suskunluğumuzu anlayan insanlar dostlarımızdır. Onlarla kurulan bağ, yıllar geçse de eksilmez; aksine zamanla daha da derinleşir.
Aile bize köklerimizi verir, dostluk ise kanatlar…
Aile bizi hayata hazırlar, dostlar hayat yolculuğunu güzelleştirir. Bir sofrada paylaşılan kahkaha, ansızın gelen bir telefon, “İyi misin?” diye soran içten bir ses bazen insanın bütün yorgunluğunu hafifletmeye yeter. Çünkü sevgi, en çok küçük anlarda görünür.
Modern hayatın telaşı içinde insanlar çoğu zaman başarıyı, parayı ve sahip olduklarını ön planda tutuyor. Oysa gerçek zenginlik; bizi gerçekten seven insanlardır. Zaman geçer, yıllar değişir, insanlar yaşlanır ama sevgiyle kurulmuş bağlar insanın ruhunda yaşamaya devam eder. Günün sonunda insanın aklında kalan; hangi eşyaya sahip olduğu değil, kimin omzunda huzur bulduğu olur.
Bu yüzden sevdiklerimizi ihmal etmemeliyiz. Anne babamıza daha sık sarılmalı, dostlarımızı sadece ihtiyaç duyduğumuzda değil, onları özlediğimizde de aramalıyız. Kırgınlıkları büyütmek yerine sevgiyi çoğaltmalı, hayatın kısa olduğunu unutmadan birbirimize daha fazla zaman ayırmalıyız.
Çünkü hayat gerçekten bir hediyedir.
Aile bir hediyedir.
Dostlar ise ruhun en güzel hediyesidir.
Ve insan, ancak sevgiyi paylaşabildiği kadar zengindir.
