Tarihi değiştirenler her zaman büyük kalabalıklar olmayabilir. Bazen bir gazeteci, bazen bir sanatçı, bazen de tek başına sessizce duran sıradan bir insan, milyonların dikkatini aynı noktaya çevirebilir. Zira gerçeğin en büyük özelliği, er ya da geç ortaya çıkmasıdır.
Bazen iyi yapılmış tek bir iş, binlerce konuşmadan daha güçlüdür.
Son günlerde BirGün Gazetesi'nden gazeteci Ebru Çelik'in ortaya çıkardığı haber bunun en çarpıcı örneklerinden biri oldu. Kamuoyunda geniş yankı uyandıran haber, yalnızca bir etkinliğe ilişkin iddiaları gündeme taşımanın ötesinde, gazeteciliğin görevini hakkıyla yaptığında nasıl ülkenin siyasal gündemine yön verebildiğini de bir kez daha gösterdi.
Gazetecilik işte bunun için vardır. Gücü elinde tutanların hoşuna gidecek haberleri yazmak yerine, toplumun bilmesi gereken gerçekleri araştırmak için...
Aynı günlerde başka bir örnek daha yaşandı. Bir komedyen olan Deniz Göktaş, yaptığı gösteriyle günlerce konuşuldu. Sanatın görevi de budur zaten. İnsanları yalnızca güldürmek değil, düşündürmek, bazen de kimsenin cesaret edemediği soruları mizahın diliyle sormaktır. Bir sanatçı işini gerçekten iyi yaptığında, sahneden yükselen birkaç tümce ülkenin en çok konuşulan konusu hâline gelebilir.
Daha önce gazeteci Timur Soykan'ın yaptığı haberler de aynı etkiyi oluşturmuştu. Kamu vicdanını ilgilendiren olaylar, kararlı bir gazetecinin ısrarlı takibi sayesinde toplumun gündemine taşındı. Zira gazetecilik, yalnızca haber vermek değil, gerçeğin peşinden koşmaktır.
Yıllar önce Gezi Parkı sürecinde çekilen bir fotoğraf hâlâ hafızalardadır. Bir genç, Atatürk Kültür Merkezi'ne doğru sessizce bakıyordu. Ne slogan atıyordu ne de konuşuyordu. Ama o sessizlik, saatler süren tartışmalardan daha çok şey anlatmıştı. Bazen tek bir kare, binlerce sözcüğün kuramadığı tümceyi kurar.
Aslında bütün bu örneklerin ortak noktası aynıdır.
Gerçek, kendisini göstermek için kalabalıklara gereksinim duymaz.
Buna karşılık gerçeğin yerine görüntüyü koymaya çalışanlar, çoğu zaman kalabalıkların arkasına sığınırlar. Son günlerde CHP'de yaşanan tartışmalar da bu açıdan düşündürücüdür. Kamuoyuna yansıyan iddialarda, bir üye katılım etkinliğinde salonun ücret karşılığı getirilen kişilerle doldurulduğu öne sürüldü. Bu iddialar üzerine adli soruşturma başlatıldığı açıklandı. Soruşturmanın sonucu elbette yargı tarafından ortaya konacaktır.
Ancak burada asıl üzerinde durulması gereken nokta başka bir şeydir.
Bir siyasi parti için en büyük güç, doldurulan salonlar yerine, gönüllü olarak o salonlara gelen insanlardır. Alkışın satın alındığına dair en küçük bir kuşku bile, siyasetin güven duygusuna zarar verir. Zira demokrasi görüntüyle değil, samimiyetle yaşar.
Bu yalnızca bir partinin sorunu da değildir. Bugün iktidar da muhalefet de aynı sınavla karşı karşıyadır. Gerçeğin yerine algıyı, emeğin yerine gösteriyi, liyakatin yerine dekoru koyan herkes, günü kurtarabilir; ama geleceği inşa edemez.
İnsanlar artık büyük meydanlardan çok, küçük ama dürüst örneklere inanıyor. Zira güven, afişlerle değil, davranışlarla kazanılıyor.
Belki de çağımızın en önemli gerçeği budur: Bir gazeteci görevini yaparsa ülkenin gündemi değişebilir.
Bir sanatçı işini hakkıyla yaparsa milyonlar düşünmeye başlayabilir.
Vicdan sahibi tek bir insan bile, koca bir toplumun dikkatini gerçeğe çevirebilir. İşte bu yüzden, hiçbir figüran gerçeğin yerini tutamaz.
Sahne kurulabilir.
Dekor hazırlanabilir.
Kalabalık oluşturulabilir.
Fakat gerçeğin karşısında figüran olunmaz.
Çünkü sonunda alkışlanan gösteriler değil, gerçeğin kendisidir.
