“Ey îmân edenler! Kazandıklarınızın iyilerinden ve rızık olarak yerden size çıkardıklarımızdan hayra harcayın…”
(Bakara, 267)
Peygamber efendimiz (s.a.v) bir kıssa anlatır:
İsrailoğullarından üç adam vardı.
Biri cüzzamlıydı; insanlar ondan uzak dururdu.
Biri keldi; aynaya bakmaktan utanırdı.
Biri kördü; dünyayı hiç görmemişti.
Yoksullukları, hastalıklarına eklenmişti.
Allah onlara bir melek gönderdi.
Cüzzamlı şifa istedi. Tenine sağlık verildi. Ona develer ihsan edildi.
Kel saç istedi. Güzelleşti. Ona sığırlar verildi.
Kör göz istedi. Görmeye başladı. Ona koyunlar verildi.
Yıllar geçti. Malları çoğaldı. Sürüler vadilere sığmaz oldu.
Sonra aynı melek, bu kez fakir bir yolcu kılığında geri geldi.
Cüzzamlıya yaklaştı:
“Yolda kaldım. Allah rızası için bir deve ver.” dedi.
Adam yüzünü çevirdi.
“Borçlarım var.” dedi.
Geçmişini inkâr etti.
Kele gitti.
O da inkâr etti.
Köre geldi.
O durdu.
“Ben kördüm, Allah bana göz verdi. Fakirdim, zengin etti.
İstediğini al.” dedi.
Melek kimliğini açıkladı:
“İmtihan edildiniz. Allah senden razı oldu.”
Kıssa burada biter.
İmtihan hastalıkta değildi.
İmtihan zenginlikteydi.
“Hamdım, yandım, piştim” diyen Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî belki de bunu anlatıyordu.
Ham olan, elindekini kendinden bilir.
Yanmak, hatırlamanın acısıdır.
Pişmek ise başkasını küçültmemektir.
Bir şehir düşünün.
Evler sıcak. Sofralar dolu. Işıklar yanıyor.
Ama bazen bir eşikte sessizlik yaşanıyor.
Bir yüz yardım istemek zorunda kalıyor.
Bir başka yüz karar vermek zorunda kalıyor.
İhtiyaç dile geldiğinde insan küçülmez aslında.
Küçülme, karşılık bulmadığında başlar.
O eşikte iki taraf da sınanır.
Biri onuruyla,
biri merhametiyle.
Hayat kimseyi aynı yerde tutmaz.
Bugün isteyen yarın veren olabilir.
Bugün güçlü görünen yarın zayıf düşebilir.
Asıl mesele, hangi tarafta olursak olalım hatırlayabilmektir.
Çünkü insanı zenginlik büyütmez.
Unutmak küçültür.
Ramazan geçer.
Sofralar toplanır.
Ama insanın içindeki imtihan bitmez.
Ve en sonunda herkes anlar:
Bir gün herkes aynı eşiğe gelir.
Sevgiyle Kalın..
